Potlach #28 (22 Μαΐου 1957)

Potlatch #28

Ενημερωτικό Δελτίο της Λετριστικής Διεθνούς

22 Μαΐου 1957

Οι τρέχουσες συζητήσεις

Ο ντανταϊσμός φαίνεται ότι αποτελεί την πιο πολυσυζητημένη καινοτομία αυτής της άνοιξης του 1957. Οι δημιουργοί του, ορμώμενοι πάντα από το ευγενές πάθος της νεολαίας, αντιμετωπίζουν τον εχθρό σε όλα τα πεδία. Ο Χύλζενμπεκ, που απέσπασε από έναν αντι-νταντά τη θέση του καθηγητή ψυχολογίας ενός αμερικανικού πανεπιστημίου, φτάνει τον Φεβρουάριο στο Λονδίνο και προσφέρει αμέσως μια αριστοτεχνική καθαρά ψυχολογική ερμηνεία του Νταντά, σε ένα συνέδριο που διέκοψε βίαια ο φίλος μας Ραλφ Ράμνεϊ, επικεφαλής της Ψυχογεωγραφικής Επιτροπής του Λονδίνου. Τον Μάρτιο, στο Παρίσι, ο Ζωρζ Υνιέ δημοσιεύει το έργο που αναμενόταν σχετικά με το Νταντά, την προέλευσή του, την ιστορία του – ήδη –, το άμεσο μέλλον του και τις μακροπρόθεσμες προοπτικές του. Ο Τζαρά δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει και να τελειοποιεί την καθαρά λενινιστική ερμηνεία του για το Νταντά. Δημοσιεύεται πλήθος κειμένων του Κραβάν, που παρουσιάζεται από τον κ. Μπερνάρ Ντελβάιγ ως συνάδελφός του, ως αδερφός του – και ως ένας μεγάλος ποιητής που είχε κυρίως την ικανότητα να προαισθανθεί μια τυπική αισθαντικότητα των διακοπών στην Κυανή Ακτή.

Τέλος, συγκεντρώνονται στην Γκαλερί του Ινστιτούτου διάφορες πρόσφατες δημιουργίες του Κινήματος Νταντά. Οι δημιουργοί περιμένουν με αγωνία το αναπόφευκτο σκάνδαλο, το οποίο δεν απουσιάζει: οι νεαροί υπάλληλοι ενός μικρού εκδοτικού οίκου που ειδικεύεται στις κατ’ οίκον πωλήσεις, αφού κάλεσαν τον τύπο και τους φωτογράφους, δεν μασάνε τα λόγια τους: «Ζήτω η ποίηση! Ζήτω η ζωγραφική! Ζήτω η αληθινή τέχνη!», λένε.

Οι αστοί διανοούμενοι μάχονται φυσικά με όλες τις δυνάμεις τους στο αντι-νταντά μέτωπο, φτάνοντας μέχρι το σημείο να παραμελούν την καθημερινή δικαιολόγηση της καταστολής της Αλγερίας.

Αποσπάσματα μιας απάντησης στον “ανοιχτό κύκλο” συζητήσεων για “τις μαρξιστικές ερμηνείες της ιστορίας”

…Ο γνωστός ισχυρισμός (που είναι ίδιος με αυτόν του Ρ. Αρόν) σύμφωνα με τον οποίο υπάρχει “μια μη-επαλήθευση της μαρξιστικής πρόβλεψης αναφορικά με τη Δύση” αντικρούεται εύκολα αν διακρίνουμε στις θεωρίες του Μαρξ τις διακηρύξεις (και όχι προβλέψεις) που ενισχύουν την ταξική συνείδηση του προλεταριάτου από τις αναλύσεις (επίσης πολεμικές) της κυκλικής διαδικασίας των καπιταλιστικών κρίσεων. Οι πρώτες δεν είναι προβλέψεις παρά μόνο μέσω μιας “μυθολογίας”· οι δεύτερες είναι προβλέψεις ως τέτοιες: δηλαδή ο οικονομολόγος Μαρξ προέβλεψε τον τελικό ντετερμινισμό στον οποίο οδηγούταν το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά ο Μαρξ ως φιλόσοφος και επαναστάτης (αυτά τα δύο ταυτίζονται) δεν προέβλεψε ποτέ σε ποια στιγμή η υποκειμενικότητα των ανθρώπων, η πράξη τους, θα συνενωνόταν με τα αντικειμενικά δεδομένα. Από εδώ προκύπτει μια φαινομενική αντίφαση στις θεωρίες του· αλλά αν δεχτούμε ότι οι άνθρωποι είναι πάντα ελεύθεροι να κάνουν ή να μην κάνουν την επανάσταση, πώς να μη δεχτούμε αμέσως ότι ο ντετερμινισμός των μαρξιστικών οικονομικών προβλέψεων παραμένει έγκυρος ενόσω αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι αρνούνται να κάνουν την επανάσταση; Οι προβλέψεις του Μαρξ θεμελιώνονται ακριβώς στο γεγονός ότι οι άνθρωποι δημιουργούν την ιστορία, αλλά “δεν την δημιουργούν ελεύθερα”. Κατά συνέπεια, ο ισχυρισμός του Ζ.-Φ. Ρολάν είναι ο ισχυρισμός ενός ιστορικού και όχι ενός μαρξιστή. Θα ήταν έγκυρος αν οι άνθρωποι που έχουν επενδυθεί με τη δύναμη της αρνητικότητας στην ιστορία (οι προλετάριοι) ήταν εξολοκλήρου προκαθορισμένοι, μεταξύ άλλων σύμφωνα με τις προβλέψεις του Μαρξ, να κάνουν αυτή την επανάσταση στις πιο προηγμένες χώρες του καπιταλιστικού συστήματος. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, αλλά αυτό δεν αποτελεί ουδόλως ένα σφάλμα του Μαρξ αλλά μόνο το σφάλμα του προλεταριάτου αυτών των χωρών…

Οι παρεμβάσεις του Ρολάν και του Μ. Λαντώ εφιστούν την προσοχή σε αυτό που αποκαλείται σήμερα τεχνικό προλεταριάτο και στη μεγέθυνση του “τριτογενούς τομέα”. Στο συμπέρασμα του Ρολάν: “Το σχήμα του Μαρξ, που προέβλεπε μια αυξανόμενη προλεταριοποίηση των μεσαίων τάξεων, έφτανε στο τέρμα όπου δεν υπήρχε πια παρά μόνο ένας μικρός αριθμός εκμεταλλευτών και ένας μεγάλος αριθμός προλετάριων. Είναι φανερό ότι αυτή η προοπτική διαψεύδεται”, μπορεί κανείς να απαντήσει ότι η επερχόμενη προοπτική, η πολιτική προοπτική την οποία κανένας δεν φαίνεται να έχει σκεφτεί σε αυτή τη συζήτηση, είναι η εξαφάνιση του ίδιου του εργατικού κινήματος στον βαθμό που η εργατική τάξη γίνεται επαναστατική και τεχνική. Η μεγέθυνση του “τριτογενούς τομέα” αποκαλύπτει στην πραγματικότητα μια βαθύτερη μετάλλαξη: την εξαφάνιση του προλεταριάτου. Εξαρτάται από τους ανθρώπους αν αυτή η εξαφάνιση θα είναι επαναστατική ή όχι, και επομένως δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι το μαρξιστικό σχήμα έχει διαψευστεί εφόσον αυτή η επανάσταση δεν έχει γίνει ή τουλάχιστον δεν έχει επιχειρηθεί. Αυτό είναι εξίσου αληθές πολιτικά όσο και το γεγονός ότι ολόκληρη η αποτυχία του ρεφορμισμού εμπεριέχεται στην απουσία ενός πραγματικού σοσιαλιστικού προγράμματος, το οποίο θα αντικαθιστούσε την αφθονία των μεταρρυθμίσεων που εξασφαλίστηκαν εντός της καπιταλιστικής κοινωνίας. Το μάθημα του αγγλικού εργατισμού αποδεικνύει ότι ο ρεφορμισμός εξωθείται, αργά ή γρήγορα, στην επανάσταση, χωρίς την οποία το σοσιαλιστικό κόμμα γίνεται το κόμμα όλων και του καθενός. Όσο για την “καταπίεση” που αναφέρει ο Μ. Λαντώ στην “οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας”, αυτή είναι εγγενής όχι στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής αλλά στην έλλειψη προοπτικών στις ανθρώπινες σχέσεις, σχέσεις οι οποίες πηγάζουν οι ίδιες από μια τεχνική κοινωνία που καλείται να εξαφανιστεί από την ίδια την τεχνική.

Συμπερασματικά, αν θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από μια “μαρξιστική ανθολογία” είναι απαραίτητο να θέσουμε το ερώτημα όλου του μαρξισμού με τις πολιτικές προοπτικές που αυτό απαιτεί το 1957.

  1. Ότι υπάρχει μια αντίφαση ανάμεσα στον σοσιαλισμό και την ειρήνη επειδή μόνο ο σοσιαλισμός είναι ικανός να εγγυηθεί την ειρήνη και όχι το αντίστροφο· αυτό συνεπάγεται μια επανεμφάνιση της ταξικής πάλης στη Δύση και στις υπανάπτυκτες χώρες, σε συνδυασμό με το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα που εκτείνεται από τη Βαρσοβία μέχρι το Πεκίνο.
  2. Ότι η επικείμενη πολιτική προοπτική που ενδέχεται να ενώσει το προλεταριάτο δεν αντιστοιχεί στην ανανέωση των Λαϊκών Μετώπων αλλά μπορεί να στηριχτεί μόνο στην κριτική των κομματικών δομών, στην αναγγελία της εξαφάνισης του προλεταριάτου, του εργατικού κινήματος, με την έλευση των επαναστατικών μαζών που γίνονται αυτόνομες μέσω της εμπειρίας του προηγμένου, τεχνικού προλεταριάτου των πιο βιομηχανοποιημένων χωρών.
  3. Ότι η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας δεν είναι πια η αντίστροφη διαδικασία της διάλυσης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ότι αυτή η οικοδόμηση θα βασίζεται ολοένα περισσότερο στην εμφάνιση νέων ανθρώπινων σχέσεων που θα θεμελιώνονται στην πολιτική και οικονομική προοπτική, με στόχο την εξαφάνιση του τεχνικού περιβάλλοντος από την ίδια την τεχνική (χωρίς αυτό να επαναφέρει τον άνθρωπο στην κατάσταση της “φύσης” – αλλά επειδή αυτή η εξέλιξη είναι η μόνη που θα τον έκανε να διασχίσει αυτό που χωρίζει τον τομέα της αναγκαιότητας από εκείνον της ελευθερίας…).

Αντρέ Φρανκέν

Η τελική ευθεία

Ένα “βραβείο ανακάλυψης” μόλις προστέθηκε σε όλα τα υπόλοιπα. Καθώς θα απονέμεται τον Μάιο, θα είναι μια αντανάκλαση του Γκονκούρ προς χρήση εκείνης της αντανάκλασης της αστικής λογοτεχνίας που γνώριζε ήδη τη δόξα στο Lettres Nouvelles. Κάθε χρόνο κάποιος θα ανακαλύπτεται λοιπόν και θα στεφανώνεται ως πρώτος μεταξύ ίσων. Δεν ανακοινώνεται πουθενά αν αυτές οι ανακαλύψεις θα γίνονται στο όνομα της αισθητικής που ανακαλύφθηκε μεταξύ του 1910 και του 1930 ή κάποιου μυστικού όπλου του Μωρίρ [Maurire] Ναντώ. Αλλά κοινοποιούνται τα ονόματα των μελών της κριτικής επιτροπής. Η σύνταξη του Potlatch προσφέρει από τώρα ένα βραβείο στον πρώτο που θα ανακαλυφθεί μεταξύ των κ. Ζαν Καιρόλ, Μπερνάρ Ντορτ, Λουί-Ρενέ ντε Φορέ, Μπερνάρ Πενγκώ, Ζαν Πουγιόν, Ζαν-Πιερ Ρισάρ. Ας κερδίσει ο καλύτερος.

Ένα βήμα πίσω

Το ακραίο σημείο στο οποίο έφτασε η αποσύνθεση όλων των μορφών της κουλτούρας· η δημόσια κατάρρευση του συστήματος της επανάληψης που κυριαρχούσε την περίοδο μετά τον πόλεμο· η συσπείρωση διάφορων καλλιτεχνών και διανοουμένων στη βάση καινούριων προοπτικών δημιουργίας, που είναι ακόμα άνισα αντιληπτές, θέτουν τώρα το ζήτημα της συγκρότησης, από τις ενοποιημένες πρωτοποριακές τάσεις, μιας γενικής επαναστατικής εναλλακτικής απέναντι στην επίσημη πολιτισμική παραγωγή που οριοθετείται τόσο από τον Αντρέ Στιλ όσο και από τις Σαγκάν-Ντρουέ.

Η επέκταση των δυνάμεών μας, η δυνατότητα και η αναγκαιότητα μιας πραγματικά διεθνούς δράσης πρέπει να μας οδηγήσουν σε μια βαθιά αλλαγή της τακτικής μας. Πρέπει να οικειοποιηθούμε τη σύγχρονη κουλτούρα προκειμένου να την χρησιμοποιήσουμε για τους δικούς μας σκοπούς, και όχι πια να διεξάγουμε μια εξωτερική αντιπολίτευση που στηρίζεται μόνο στη μελλοντική εξέλιξη των προβλημάτων μας. Χρειάζεται να δράσουμε άμεσα, για μια κοινή κριτική και μια θεωρητική διατύπωση θέσεων που αλληλοσυμπληρώνονται, για μια κοινή πειραματική εφαρμογή αυτών των θέσεων. Η τάση του Potlatch πρέπει να αποδεχθεί, αν χρειαστεί, μια μειοψηφική θέση στη νέα διεθνή οργάνωση, για να καταστεί δυνατή η ενοποίηση. Αλλά όλα τα απτά επιτεύγματα αυτού του κινήματος θα το οδηγήσουν ασφαλώς να συνταχθεί με το πιο προχωρημένο πρόγραμμα.

Δεν μπορούμε να μιλάμε ακριβώς για κρίση του λετρισμού, αφού πάντα επιθυμούσαμε, και πετύχαμε, μια ατμόσφαιρα μόνιμης κρίσης· και επίσης επειδή, αν η ίδια η έννοια του λετρισμού δεν στερείται περιεχομένου, οι αξίες που μας ενδιαφέρουν διαμορφώθηκαν εντός του λετριστικού κινήματος αλλά εναντίον του. Μπορούμε να παρατηρήσουμε όμως ότι ένας αυτάρεσκος μηδενισμός, πλειοψηφικός στη Λ.Δ. μέχρι τους αποκλεισμούς του 1953, επεκτάθηκε αντικειμενικά στις υπερβολές του σεκταρισμού που συνέβαλαν στη στρέβλωση πολλών επιλογών μας μέχρι το 1956. Αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι απαλλαγμένες από ανεντιμότητα. Κάποιος διακήρυξε τον εαυτό του ως πρωτοπόρο της εγκατάλειψης της γραφής· εξέλαβε με τέτοιο τρόπο την απομόνωσή μας και την αδρανή καθαρότητά μας ώστε υποστήριξε την άρνηση συνεργασίας με την επιθεώρηση που βρίσκεται πιο κοντά απ’ όλες στο σύνολο των θέσεών μας. Μόλις πέντε μέρες μετά τον αποκλεισμό του εκλιπαρεί – μάταια φυσικά – τη διεύθυνση αυτής της επιθεώρησης για να αναλάβει μια συνεργασία “ως άτομο”. Μήπως λοιπόν αυτός ο σύντροφος ενεργούσε στο παρελθόν ως προβοκάτορας; Όχι, πέρασε απλώς από μια ανεύθυνη συμπεριφορά σε μια άλλη, αντίθετη, όταν έχασε το καθαρά ονομαστικό άλλοθι του “λετρισμού”, αφήνοντας μόνο το κενό.

Οι φθαρμένες μυστικοποιήσεις του κόσμου που καταπολεμάμε μπορούν πάντα σε κάποιον ελιγμό να μας φαίνονται για καινοτομίες, και να μας κρατούν πίσω. Καμιά ετικέτα δεν μας προστατεύει. Κανένα θέλγητρο δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται να βρούμε συγκεκριμένες τεχνικές για να διαταράξουμε τις ατμόσφαιρες της καθημερινής ζωής.

Το πρώτο πρακτικό ζήτημα που πρέπει να επιλύσουμε είναι η σημαντική επέκταση της οικονομικής βάσης μας. Στις συνθήκες όπου βρισκόμαστε, μοιάζει πολύ ευκολότερο να επινοήσουμε νέα συναισθήματα παρά ένα νέο επάγγελμα. Η επείγουσα σημασία που βλέπουμε να έχει ο προσδιορισμός – και η δικαιολόγηση μέσω της πρακτικής – πολλών νέων απασχολήσεων, διακριτών για παράδειγμα από την κοινωνική λειτουργία του καλλιτέχνη, μας οδηγεί να υποστηρίξουμε την ιδέα ενός συλλογικού οικονομικού πλάνου, όπως ζητήθηκε από τον Πιέρο Σιμόντο και τους Ιταλούς συντρόφους μας.

Είναι βέβαιο ότι η απόφαση να χρησιμοποιηθούν, τόσο από οικονομική όσο και από δημιουργική άποψη, καθυστερημένα τμήματα της σύγχρονης αισθητικής συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους αποσύνθεσης. Για να αναφέρουμε μια συγκεκριμένη περίπτωση, κάποιοι φίλοι ανησυχούν για μια ξαφνική αριθμητική υπεροχή των ζωγράφων, των οποίων την παραγωγή θεωρούν οπωσδήποτε ασήμαντη και τους δεσμούς με το καλλιτεχνικό εμπόριο αξεδιάλυτους. Ωστόσο, πρέπει να συγκεντρώσουμε τους ειδικούς πολύ διαφορετικών τεχνικών· να γνωρίσουμε τις τελευταίες αυτόνομες εξελίξεις αυτών των τεχνικών – χωρίς να υποπέσουμε στον ιδεολογικό ιμπεριαλισμό που αγνοεί την πραγματικότητα των προβλημάτων ενός ξένου κλάδου και θέλει να τα απορρίψει εξωτερικά – · να πειραματιστούμε με την ενιαία χρήση διάσπαρτων σήμερα μέσων. Πρέπει λοιπόν να διατρέξουμε τον κίνδυνο μιας οπισθοδρόμησης· αλλά να επιδιώξουμε να ξεπεράσουμε πολύ σύντομα τις αντιφάσεις της παρούσας φάσης με την εμβάθυνση μιας συνολικής θεωρίας, και με την πραγμάτωση εμπειριών των οποίων τα αποτελέσματα θα είναι αδιαμφισβήτητα.

Αν και ορισμένες καλλιτεχνικές δραστηριότητες πεθαίνουν εμφανέστερα από κάποιες άλλες, θεωρούμε ότι η ανάρτηση έργων ζωγραφικής σε μια γκαλερί είναι ένα κατάλοιπο οπωσδήποτε εξίσου αδιάφορο όσο και ένα βιβλίο με ποιήματα. Οποιαδήποτε χρήση του σημερινού πλαισίου του πνευματικού εμπορίου παραχωρεί έδαφος στην ιδεολογική σύγχυση, και αυτό ισχύει ακόμα και ανάμεσά μας· αλλά από την άλλη πλευρά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς να λάβουμε αρχικά υπόψη μας αυτό το προσωρινό πλαίσιο.

Σε τελική ανάλυση, αυτό που θα κρίνει την πολιτική που υιοθετούμε τώρα είναι το αν θα αποδειχθεί ικανή ή όχι να προωθήσει τη συγκρότηση μιας πιο προχωρημένης διεθνούς ομαδοποίησης. Ελλείψει αυτού, θα σηματοδοτούσε απλώς την αρχή μιας γενικής αντίδρασης εντός αυτού του κινήματος. Ο σχηματισμός μιας επαναστατικής πρωτοπορίας στην κουλτούρα θα εξαρτιόταν τότε από την εμφάνιση άλλων δυνάμεων.

Γ.-Ε. Ντεμπόρ

Πιστοποιητικά

Ο επαγγελματίας αριστοκράτης Ματιέ, με τη βοήθεια κάποιου ονομαζόμενου Αντάιγ (για το βεβαρημένο παρελθόν αυτού του ατόμου, βλ. το τεύχος 13 του Potlatch), εκμεταλλεύτηκε όσο καλύτερα μπορούσε την έκθεσή του στην γκαλερί Κλεμπέρ για να υποχρεώσει τους συγχρόνους του να του αναγνωρίσουν τη διάκριση ότι είναι ο τζέντλεμαν που προχωράει πιο μακριά απ’ όλους στην οπισθοδρομική σκέψη.

Αλλά και πάλι μεγαλοποιούν το ταλέντο του, λένε ψέματα για την προέλευσή του. Για να βρούμε τον εμπνευστή των μανιφέστων των Ματιέ-Αντάιγ δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στον Θωμά Ακινάτη ή στον δούκα του Μπράουνσβαϊκ, όπως θα ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε, αλλά πιο κοντά, στον Μαρσέλ Αιμέ που, σε ένα σύντομο διήγημα με τίτλο Πίσω!, έσπασε πλάκα πρόσφατα περιγράφοντας το αντίστροφο του νταντά-σουρεαλιστικού ανεκδότου: το σκάνδαλο μιας ομάδας νέων που γίνονται γνωστοί μέσα από μια σειρά παραληρηματικά αντιδραστικών μανιφέστων. Η φάρσα ήταν αστεία, σε τέσσερις σελίδες: βρέθηκε κάποιος που την πήρε στα σοβαρά για να την αναπαράγει στη ζωή του.

Και οι υποστηρικτές του φτωχού μικρού μας κόσμου στερούνται ιδεών σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν υπάρχει ανοησία που να μη χρησιμοποιείται πολλές φορές. Ο βαρόνος Αντάιγ εμφανίζεται στην αρένα, και έτσι το Παρίσι μετράει ήδη δύο επαγγελματίες αριστοκράτες.

Η συνταξιοδότηση

Ο Φιγιόν και ο Βολμάν αποκλείστηκαν από τη Λετριστική Διεθνή στις 13 Ιανουαρίου. Τους προσάπταμε εδώ και αρκετό καιρό έναν γελοίο τρόπο ζωής, που τονιζόταν αμείλικτα από μια σκέψη κάθε μέρα πιο ανόητη και πιο ασήμαντη.

(Ο Βολμάν είχε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της λετριστικής αριστεράς το 1952, και εν συνεχεία στην ίδρυση της Λ.Δ. Δημιουργός “μεγαπνευμονικών” ποιημάτων, μιας θεωρίας του “κινηματοχρόνου” και μιας ταινίας, ήταν επίσης εκπρόσωπος των λετριστών στο συνέδριο της Άλμπα, τον Σεπτέμβριο του 1956. Ήταν είκοσι επτά ετών.

Ο Φιγιόν δεν είχε κάνει τίποτα.)

Για να βάλουμε τέλος στον πολιτισμό σας

Όταν έσπασε το ατσάλι, μελέτη του Μαρσέλ Μαριέν για την αποσταλινοποίηση.

Έκθεση του Γ.-Ε. Ντεμπόρ για την κατασκευή καταστάσεων, πλατφόρμα της καταστασιακής τάσης για μια νέα οργάνωση της Διεθνούς.

Δομή και Αλλαγή, δοκίμιο του Άσγκερ Γιορν “για τον ρόλο της ευφυΐας στην καλλιτεχνική δημιουργία”.

Ιστορία της Λετριστικής Διεθνούς, ηχογράφηση που έγινε μέσω συλλογικής μεταστροφής.

(μόλις κυκλοφόρησαν)

Από το χιούμορ στον τρόμο

Caro Jorn, ho ricevuto questa mattina la lettera inviata da Parigi alla XI Triennale. Anche se non porta la mia firma, ti avverto che non voglio avere più niente a che fare con il Movimento per un Bauhaus immaginista perchè un movimento formato da genii come te e i tuoi amici francesi è fuori della mia misura.

Milano 5 gennaio 1957
Sottsass jr.

Αγαπητέ Γιορν, έλαβα σήμερα το πρωί την επιστολή που στάλθηκε από το Παρίσι στην 11η Τριενάλε. Παρόλο που δεν φέρει την υπογραφή μου, σε προειδοποιώ ότι δεν θέλω να έχω καμία σχέση με το Κίνημα για ένα Φαντασιακό Μπάουχαους, γιατί ένα κίνημα που αποτελείται από ιδιοφυίες όπως εσύ και οι Γάλλοι φίλοι σου βρίσκεται έξω από τα μέτρα μου.

Μιλάνο, 5 Ιανουαρίου 1957
Σότσας ο νεότερος

Σύνταξη: οδός Μοντάν-Ζενεβιέβ 32, Παρίσι 5ο διαμέρισμα.

 

Advertisements
This entry was posted in Λετριστική Διεθνής (Potlatch). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s