Potlatch #27 (2 Νοεμβρίου 1956)

Potlatch #27

Ενημερωτικό Δελτίο της Λετριστικής Διεθνούς

2 Νοεμβρίου 1956

Αποτυχία των εκδηλώσεων της Μασσαλίας

Στις 4 του περασμένου Αυγούστου επρόκειτο να ξεκινήσει στη Μασσαλία ένα Φεστιβάλ Πρωτοποριακής Τέχνης, που διοργανώθηκε με την υποστήριξη διάφορων κυβερνητικών τουριστικών φορέων, καθώς επίσης και του υπουργείου Ανοικοδόμησης και Πολεοδομίας. Από τη διακόσμηση που επιλέχθηκε – το κτίριο του Κορμπυζιέ που αποκαλείται “Ακτινοβόλα Πόλη” – και το φάσμα των διαφαινόμενων προσωπικοτήτων, αυτή η εκδήλωση ήταν η αποθέωση των κονφουζιονιστικών και οπισθοδρομικών τάσεων που κυριάρχησαν αδιαλείπτως στη σύγχρονη έκφραση εδώ και δέκα χρόνια. Η δημόσια αναγνώριση μιας τέτοιας συνάθροισης συντελέστηκε, όπως γίνεται συνήθως, ακριβώς τη στιγμή όπου η χρεοκοπία αυτών των τάσεων εμφανίζεται σε ολοένα ευρύτερους τομείς της πνευματικής κοινής γνώμης· τη στιγμή όπου ξεκινάει μια αμετάκλητη στροφή προς μια συγκλονιστική απελευθέρωση σε όλα τα πεδία.

Τέσσερις μέρες πριν την έναρξη του Φεστιβάλ Πρωτοποριακής Τέχνης, η Λετριστική Διεθνής έκανε μια σύσταση για μποϊκοτάζ, εξηγώντας ότι η θέση που λαμβάνεται σε σχέση με τη συνάντηση της Μασσαλίας θα μπορούσε να συνεισφέρει σημαντικά στο μέλλον προκειμένου να επισημανθεί η διαίρεση σε δύο στρατόπεδα, μεταξύ των οποίων οποιοσδήποτε διάλογος θα είναι ανώφελος:

“Οι συμμετέχοντες σε αυτή την παρέλαση, όπου τίποτα δεν λείπει από αυτό που θα αντιπροσωπεύει σε είκοσι χρόνια την ηλιθιότητα της δεκαετίας του ’50, θα σημαδευτούν οριστικά από μια άκριτη προσκόλληση στην τελειότερη εκδήλωση του πνεύματος μιας εποχής. Καλούμε λοιπόν τους καλλιτέχνες που προσκλήθηκαν, τουλάχιστον εκείνους που δεν αισθάνονται τελειωμένοι, να αποστασιοποιηθούν άμεσα από αυτό το αμάλγαμα του ντεϊσμού, του τασισμού και της ανικανότητας… Καλούμε τη διεθνή πρωτοπορία να καταγγείλει το νόημα αυτού του ελιγμού και να δημοσιεύσει τα ονόματα όσων εμπλέκονται σε αυτόν.”

Το Φεστιβάλ Πρωτοποριακής Τέχνης, που ξεκίνησε εν μέσω της σχεδόν ομόφωνης αδιαφορίας του τύπου (μόνο δύο καθημερινές εφημερίδες του Παρισιού αναφέρουν την έναρξή του σε πολύ σύντομα άρθρα) και εγκαταλείφθηκε την τελευταία στιγμή από ορισμένους διοργανωτές του, φτάνοντας συχνά να μη συγκεντρώνει παρά μόνο καμιά εικοσαριά θεατές ανά συνεδρία, κατέληξε σύντομα σε πλήρη αποτυχία ακόμα και από οικονομική άποψη.

Κάποιες σύντομες εκλεπτυσμένες αναφορές στα εβδομαδιαία έντυπα δεν κατάφεραν να αποκρύψουν τη διάλυση της ωραίας Τασιστο-Σεκοτίνικης πρωτοπορίας. Προσπάθησαν το πολύ να διαδώσουν μια αναταραχή δυσφημώντας την αντιπολίτευση. Έτσι η Λογοτεχνική Φιγκαρό, στο τεύχος της 11ης Αυγούστου, ανέφερε ότι ορισμένοι λετριστές συμμετείχαν στο Φεστιβάλ και ταυτόχρονα το μποϊκοτάρισαν· έπειτα, ενώ δημοσίευσε στο τεύχος της επόμενης εβδομάδας την επίσημη διάψευσή μας, παρέλειψε με νόημα την τελευταία φράση: «Η έκκληση της Λετριστικής Διεθνούς, την οποία αναφέρετε, δεν απευθυνόταν βέβαια στους εμπόρους πινάκων, και εισακούστηκε ευρύτατα.»

Η αλήθεια είναι ότι τον Αύγουστο του 1956 ήταν ήδη πολύ αργά για να πλασαριστεί ένα συνεκτικό όραμα εκείνων των σύγχρονων τεχνών που έχουν θεμελιωθεί στην επανάληψη εμπειριών του παρελθόντος. Η μεταπολεμική περίοδος της αντίδρασης τελειώνει. Ήταν πολύ αργά ακόμα και για να δρέψει κανείς τις πολιτικές δάφνες των βετεράνων μιας πρωτοπορίας που έχει γίνει ακίνδυνη. Τούτη εδώ δεν υπήρξε ποτέ επικίνδυνη, και αυτό αρχίζει να γίνεται γνωστό. Και κυρίως, αυτή η περίοδος χαρακτηρίστηκε κατά βάση από άναρχες και αποσπασματικές επαναλήψεις. Ήταν απερίσκεπτο λοιπόν να επεκταθεί η επιχείρηση – εγκαταλείποντας απλώς την επιλογή μιας “μοντέρνας” διακόσμησης για ένα φεστιβάλ θεάτρου, φτωχό συγγενή εκείνου της Αβινιόν· καταλήγοντας σε μια βιαστική προσάρτηση της ζωγραφικής ή του κινηματογράφου – μέχρι το θέαμα μιας ενότητας που δεν υπήρξε ποτέ. Η μόνη δυνατότητα της ύπαρξής της βρίσκεται στην ενιαία επανάσταση που ξεκινάει.

Η πλατφόρμα της Άλμπα

Από τις 2 ως τις 8 Σεπτεμβρίου διεξάχθηκε στην Ιταλία, στην πόλη της Άλμπα, ένα Συνέδριο που συγκαλέστηκε από τον Άσγκερ Γιορν και τον Τζουζέπε Γκαλίτσο στο όνομα του Διεθνούς Κινήματος για ένα Φαντασιακό Μπάουχαους, μιας ομαδοποίησης της οποίας οι απόψεις συμφωνούν με το πρόγραμμα της Λετριστικής Διεθνούς σχετικά με την πολεοδομία και τις δυνατές χρήσεις της (βλ. Potlatch No 26). Οι εκπρόσωποι πρωτοποριακών τμημάτων από οκτώ χώρες (Αλγερία, Βέλγιο, Γαλλία, Δανία, Ιταλία, Μεγάλη Βρετανία, Ολλανδία, Τσεχοσλοβακία) συναντήθηκαν εκεί για να θέσουν τις βάσεις μιας ενιαίας οργάνωσης. Οι εργασίες αυτές διενεργήθηκαν με όλες τις συνέπειές τους.

Ο Κριστιάν Ντοτρεμόν, του οποίου η άφιξη στο Συνέδριο ως μέλους της Βελγικής αντιπροσωπείας είχε αναγγελθεί από ορισμένους, αλλά που συμμετείχε εδώ και αρκετό καιρό στη σύνταξη της Nouvelle Nouvelle Revue Française, δεν εμφανίστηκε σε μια συνάθροιση όπου η παρουσία του θα ήταν απαράδεκτη για την πλειοψηφία.

Ο Ενρίκο Μπαχ, εκπρόσωπος του “Κινήματος Πυρηνικής Τέχνης”, αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την πρώτη μέρα· και το Συνέδριο εκδήλωσε τη ρήξη με τους πυρηνικούς δημοσιεύοντας την ακόλουθη ανακοίνωση: “Καθώς τέθηκε ενώπιον συγκεκριμένων γεγονότων, ο Μπαχ εγκατέλειψε το Συνέδριο. Δεν πήρε μαζί του τα χρήματα.”

Στο μεταξύ, η είσοδος στην Ιταλία των Τσεχοσλοβάκων συντρόφων μας Πράβοσλαβ Ράντα και Κότικ εμποδίστηκε από την Ιταλική κυβέρνηση που, παρά τις διαμαρτυρίες που εγέρθηκαν σχετικά με αυτό το ζήτημα, δεν τους χορήγησε βίζα για να περάσουν το εθνικό σιδηρούν παραπέτασμά της παρά μόνο στο τέλος του Συνεδρίου της Άλμπα.

Η παρέμβαση του Βολμάν, εκπροσώπου της Λετριστικής Διεθνούς, τόνισε ιδιαίτερα την ανάγκη για μια κοινή πλατφόρμα που θα προσδιορίζει το σύνολο της σημερινής εμπειρίας:

“Σύντροφοι, οι παράλληλες κρίσεις που πλήττουν σήμερα όλα τα είδη της καλλιτεχνικής δημιουργίας καθορίζονται από μια συνολική κίνηση, και η επίλυση αυτών των κρίσεων δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο σε μια γενική προοπτική. Η διαδικασία άρνησης και καταστροφής που εκδηλώνεται, με αυξανόμενη ταχύτητα, ενάντια σε όλες τις παλιές συνθήκες της καλλιτεχνικής δραστηριότητας, είναι αμετάκλητη: αποτελεί τη συνέπεια της εμφάνισης ανώτερων δυνατοτήτων δράσης πάνω στον κόσμο…

“… Όποια και αν είναι η αξιοπιστία που θέλει να αποδίδει σήμερα η αστική τάξη σε αποσπασματικές ή συνειδητά οπισθοδρομικές καλλιτεχνικές απόπειρες, η δημιουργία δεν μπορεί να είναι σήμερα παρά μόνο μια σύνθεση που τείνει στην ολοκληρωμένη κατασκευή μιας ατμόσφαιρας, ενός στυλ ζωής… Μια ενιαία πολεοδομία – η σύνθεση που προωθούμε, η οποία θα ενσωματώσει τέχνες και τεχνικές – πρέπει να δημιουργηθεί σύμφωνα με ορισμένες νέες αξίες της ζωής, τις οποίες πρέπει από τώρα και στο εξής να διακρίνουμε και να διαδώσουμε…”

Η τελική απόφαση του Συνεδρίου εξέφρασε μια βαθιά συμφωνία, υπό τη μορφή μιας ανακοίνωσης με έξι σημεία που διακηρύσσει την “ανάγκη μιας ολοκληρωμένης κατασκευής του περιβάλλοντος της ζωής μέσω μιας ενιαίας πολεοδομίας που πρέπει να χρησιμοποιήσει το σύνολο των τεχνών και των σύγχρονων τεχνικών…”· τον “προκαταβολικά παρωχημένο χαρακτήρα κάθε καινοτομίας που εισάγεται σε μια τέχνη εντός των παραδοσιακών ορίων της”· την “αναγνώριση μιας ουσιαστικής αλληλεξάρτησης μεταξύ της ενιαίας πολεοδομίας και ενός μελλοντικού στυλ ζωής…” που πρέπει να τοποθετηθεί “στην προοπτική μιας μεγαλύτερης πραγματικής ελευθερίας και μιας μεγαλύτερης κυριαρχίας πάνω στη φύση”· τέλος, την “ενότητα της δράσης όσων υπογράφουν αυτό το πρόγραμμα…” (το έκτο σημείο απαριθμεί επίσης τις διάφορες μορφές μιας αμοιβαίας υποστήριξης).

Εκτός από αυτή την τελική απόφαση, που εγκρίθηκε από τους Έλενα Βερόνε, Βολμάν, Α. Γιορν, Τζ. Γκαλίτσο, Ζ. Καλόν, Κόνσταντ, Κότικ, Ράντα, Πιέρο Σιμόντο, Ε. Σότσας τον νεότερο,  το Συνέδριο αποφάνθηκε ομόφωνα ενάντια σε οποιαδήποτε σχέση με τους συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ της Ακτινοβόλας Πόλης, σε συνέχεια του μποϊκοτάζ που είχε εφαρμοστεί τον προηγούμενο μήνα.

Μετά το τέλος των εργασιών του Συνεδρίου, ο Ζιλ Ζ. Βολμάν προστέθηκε στους υπεύθυνους της σύνταξης του Eristica, ενημερωτικού δελτίου του Διεθνούς Κινήματος για ένα Φαντασιακό Μπάουχαους, και ο Άσγκερ Γιορν τοποθετήθηκε στη συντονιστική επιτροπή της Λετριστικής Διεθνούς.

Το Συνέδριο της Άλμπα θα σηματοδοτήσει αναμφίβολα ένα από τα δύσκολα βήματα, στο πεδίο του αγώνα για μια νέα ευαισθησία και μια νέα κουλτούρα, αυτής της γενικής επαναστατικής ανανέωσης που χαρακτηρίζει το έτος 1956 και γίνεται φανερή στα πρώτα πολιτικά αποτελέσματα της πίεσης των μαζών στην Ε.Σ.Σ.Δ., στην Πολωνία και στην Ουγγαρία (αν και εκεί, σε μια επικίνδυνη σύγχυση, η επιστροφή των παλιών σαπισμένων συνθημάτων του κληρικαλικού εθνικισμού πηγάζει από το μοιραίο λάθος της απαγόρευσης μιας μαρξιστικής αντιπολίτευσης), όπως και στις επιτυχίες της Αλγερινής εξέγερσης και στις μεγάλες απεργίες της Ισπανίας. Το προσεχές μέλλον αυτών των εξελίξεων αφήνει τις μεγαλύτερες ελπίδες.

Η εκδήλωση της Αλγερινής επανάστασης και ο τσαρλατάνος Κατέμπ Γιασίν

“Ο Κατέμπ Γιασίν είναι ένας παλιός πολιτικός ακτιβιστής, ο Κατέμπ Γιασίν είναι ένας επαναστάτης”, διαβάζουμε σε κάποιες εφημερίδες της αριστεράς οι οποίες ανήκουν σε μικροαστούς που θέλουν οι ίδιοι να παίζουν τους επαναστάτες. Ο Κατέμπ υπήρξε ίσως ένας ακτιβιστής του P.P.A. [Λαϊκού Κόμματος Αλγερίας] όταν ήταν δεκαεφτά ή δεκαοχτώ ετών, αλλά δεν συνέχισε ποτέ, και αυτό ήταν το λάθος του. Προβάλλει το γεγονός ότι είχε συλληφθεί και φυλακιστεί το 1946 για υπονόμευση της εσωτερικής ασφάλειας του Κράτους, αλλά είναι γνωστό ότι εκείνη την εποχή η Αλγερία διερχόταν μια πολύ ταραγμένη περίοδο, και ότι οποιοσδήποτε μπορούσε να συλληφθεί.

Δεν θα εξαπατήσουμε κανέναν παρουσιάζοντας τον Κατέμπ Γιασίν σαν επαναστάτη επειδή έγραψε τον Θεμελιωτή [Le Fondateur]. Πρέπει να κρίνουμε πολιτικά ένα άτομο σύμφωνα με τις πράξεις του και τα αποτελέσματα που πέτυχε, και όχι σύμφωνα με τα “ποιητικά” γραπτά του. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι όσα γράφει ο Κατέμπ έχουν μια ορισμένη κομψότητα, όπως λέει ο Ρενέ Σαρ, αλλά αυτή δεν πηγαίνει παραπέρα.

Τη στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι σκοτώνονται, τη στιγμή που όλοι οι φοιτητές απεργούν και μερικοί από αυτούς περνούν στην παρανομία, είναι ενοχλητικό να βλέπουμε τον Κατέμπ Γιασίν να προσπαθεί να εδραιώσει τη λογοτεχνική φήμη του επωφελούμενος από αυτές τις συνθήκες. Η επιτυχία του εκφράζει στην πραγματικότητα την ένοχη συνείδηση των αριστερίζοντων μικροαστών: είναι ο δικός τους καλός Αλγερινός επαναστάτης, όπως κάποιοι άλλοι έχουν τους δικούς τους καλούς νέγρους.

Ας συνεχίσει ο Κατέμπ Γιασίν να αποκομίζει κάποιες λογοτεχνικές επιτυχίες που θα τον βοηθήσουν να κατακτήσει τα μικρά κορίτσια της Ζερμέν-ντε-Πρε, αλλά τον παρακαλούμε να μην παίζει πια τον μικρό επαναστάτη. Δεν του πάει καθόλου.

Αμπντελχαφίντ Χατίμπ

Πάντα ο καλός ρόλος

  1. Η ένδοξη αβεβαιότητα του αγωνίσματος

«Η διάσχιση αυτού του χάους, η μεταμόρφωση αυτής της Σχεδίας της Μέδουσας, η παράκαμψη αυτής της πνευματικής κόλασης θα είναι ένα εγχείρημα που θα απαιτήσει ιδιοφυείς ανθρώπους· όχι απλώς έναν νέο Πικάσο, όπως λέγεται για κάθε ζωγράφο που φαίνεται να θέλει να αλλάξει τα δεδομένα του εικαστικού προβλήματος, αλλά τη δράση ενός νέου αστερισμού ποιητών, θεωρητικών και ζωγράφων.»

(Αλέν Ζουφρουά, “Η κατάσταση της νέας ζωγραφικής στο Παρίσι”, Preuves, Νο 68)

  1. Τα πρώτα γνωστά αποτελέσματα

«Γιατί λοιπόν, σε μια τόσο διεξοδική μελέτη, αγνοείται η “Νέα επιστολή στους αντι-λεμετρικούς λετριστές” ως απάντηση στις “Προσβολές των αντι-ιζουικών λετριστών”;»

Αυτοί οι ανόητοι βυζαντινισμοί σάς αποκοιμίζουν ενώ η Γαλλία εκρήγνυται.

(Αλμπέρ Παράζ, “Η σιωπή του ονείδους”, La Parisienne, No 37)

Στο κονάκι του Ματιέ

Είναι γνωστή η σημασία των μπουφονερί που οργανώνονταν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα για το θέμα του εφήμερου χαρακτήρα της κοσμικής εξουσίας. Οι πολλαπλές επιδείξεις των βασιλιάδων-για-μια-μέρα χρησίμευαν τότε να παρηγορούν τους υπηκόους που δεν ήταν βασιλιάδες. Οι τελευταίοι διαφημιζόμενοι βασιλόφρονες του αιώνα μας, αναμφίβολα επειδή προέρχονται γενικά από κοινωνικά στρώματα των οποίων οι λειτουργίες και οι διαθέσεις είναι πιο δουλοπρεπείς, μπορούν να απολαμβάνουν ακόμα αυτό το είδος της αποζημίωσης.

Τον περασμένο Μάιο, στην γκαλερί Δεξιά Όχθη, η στέψη του ζωγράφου Ματιέ οργανώθηκε έτσι από τον Ιησουίτη Ταπιέ για να γιορτάσει στο πρόσωπο ενός ανθρώπου όλη η κουστωδία του Πουζαντιστικού κινήματος.

Η βαθιά, αληθινή έκλειψη του σουρεαλισμού

Υπό τη διεύθυνση του Μπρετόν, η επιθεώρηση Ο ίδιος ο σουρεαλισμός, που αναγγελλόταν καθημερινά επί οχτώ μήνες και της οποίας την έκδοση ανέφερε η N.N.R.F. [Nouvelle Nouvelle Revue Française] του Αυγούστου, παρέμεινε στην πραγματικότητα κρυμμένη μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου για ιδεολογικούς λόγους: ένας από τους πιο εξέχοντες συνεργάτες της, ο κ. Ρομπέρ Μπεναγιούν, σουρεαλιστής από παλιά, συμβαίνει να απασχολείται ταυτόχρονα στην κινηματογραφική κριτική του Demain, εβδομαδιαίου εντύπου του κ. Γκυ Μολλέ.

Η διεύθυνση του Ίδιου του Σουρεαλισμού περίμενε λοιπόν οχτώ μήνες να αλλάξει πολιτική ο κ. Γκυ Μολλέ, ώστε να εκδοθεί χωρίς ντροπή. Όπως είναι γνωστό, η πολιτική του κ. Γκυ Μολλέ δεν άλλαξε· και ενώ η επιθεώρηση του κ. Μπρετόν είναι πολύ όμορφη (γυαλιστερό χαρτί, 84 εικόνες), χρειάστηκε να θυσιαστεί λόγω της μέριμνας για την αποδέσμευση αυτού του μικρού κεφαλαίου.

Κατάλογος συμμετεχόντων στο φεστιβάλ της Ακτινοβόλας Πόλης

Αλμπινόνι, Ατλάν, Βογκένσκι, Γκιγιόν, Ιζού, Ιονέσκο, Κερσμπρόν, Λαπουζάντ, Λεμέτρ, Λ’ Ερμπιέ, Μακ Λάρεν, Μάρτιν, Μεσιάν, Μπαρακέ, Μπεζάρ, Μπένεντεκ, Μπουλέζ, Οντέρ, Παν, Πακ, Πολιέρι, Πουσσέρ, Πουέντε, Πρεβέρ, Ρέιγκον, Σεζάρ, Σέφφερ, Σολάλ, Σταλύ, Στοκχάουζεν, Συγκαί, Σωγκέ, Ταρντιέ,  Τζιλιολί, Τινγκελί, Υβ, Υμώ, Φανό, Φιλιπό, Φορντ, Χάθαγουεϊ, Χένρι.

Παγίδα για μαλάκες

Το φυλλάδιο Όλες οι κυρίες στο σαλόνι [Toutes ces dames au salon], σχετικά με την έκθεση πινάκων που παρήγγειλε η Royal Dutch Shell από διάφορους νέους ζωγράφους στις Βρυξέλλες με θέμα “Η βιομηχανία πετρελαίου με τα μάτια των καλλιτεχνών”, προκάλεσε μια μικρή κατακραυγή από τους λάτρεις της σύγχρονης τέχνης:

Κάποιοι άγνωστοι μέχρι σήμερα Βέλγοι δημοσίευσαν έναν λίβελλο για να αποκαλύψουν στην παγκόσμια κοινή γνώμη ότι ανάμεσα στους 49 υπογράφοντες αυτού του φυλλαδίου δεν υπάρχουν παρά μόνο 5 ζωγράφοι.

Κάποιοι παταφυσικοί από διάφορες χώρες ενώθηκαν για να μοιράσουν καμιά εικοσαριά αντίτυπα (στους φίλους, στην οικογένεια…) ενός πνευματώδους αντι-φυλλαδίου.

Τέλος, ο ίδιος ο Στεφάν Ρε, ο διάσημος κριτικός τέχνης της Phare-Dimanche των Βρυξελλών, αφιέρωσε δύο από τις αξιοσημείωτες στήλες του στην παράθεση μιας ανεπιφύλακτης υπεράσπισης του πετρελαίου σε όλες τις μορφές του.

Απάντηση της Λ.Δ. στον Στεφάν Ρε, που αναδημοσιεύτηκε στο Νο 557 της Phare-Dimanche

Κύριε, εφόσον μιλάτε για αρχές πρέπει να σας πούμε ευθέως ότι ένας “ελεύθερος καλλιτέχνης” δεν μπορεί να δουλεύει για τα δολάρια της μακαρθικής και φρανκικής U.N.E.S.C.O., όση έκπληξη κι αν σας προκαλεί αυτό το νέο. Δεν προκαλεί άλλωστε μεγαλύτερη έκπληξη το γεγονός ότι ο κριτικός τέχνης μιας εφημερίδας που έχει ως υπέρτιτλο τη διαφήμιση της CALTEX δεν είναι ελεύθερος να εγκρίνει το “βίαιο φυλλάδιό” μας χωρίς να χάσει την αργομισθία του. Κάτω από αυτό το πρίσμα, θεωρήστε ότι μας είναι απολύτως ξεκάθαρη η ευτέλεια του άρθρου σας και η εξαιρετική ένδεια των επιχειρημάτων του.

Πιστεύοντας ίσως ότι θα μπορούσαμε να τρέφουμε απέναντι στο πετρέλαιο αισθήματα αντιπάθειας πιο έντονα απ’ ό,τι απέναντι στη χλωροφύλλη ή το Κιλιμάντζαρο, προστρέχετε θαυμάσια στην υποστήριξή του: “Μα επιτέλους”, λέτε, “όλοι το καταναλώνουν”. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το πίνετε. Μια τέτοια υπέρβαση θα εξηγούσε την απερισκεψία που διαπράττετε ομολογώντας ότι “οι σημερινοί πρίγκιπες” είναι “οι εμπορικές επιχειρήσεις, οι τράπεζες, οι μεγάλες βιομηχανίες”. Νομίζετε ότι η Phare-Dimanche, ένα τόσο “ανεξάρτητο” εβδομαδιαίο περιοδικό, σας πληρώνει για να μιλάτε τόσο ωμά; Τέλος, σας απασχολεί η φύλαξη των αγελάδων: είμαστε ακριβώς σε θέση να σας κάνουμε να αντιληφθείτε μια καινούρια πτυχή του ζητήματος. Μόνο εφόσον θα διαρκέσει το σήμερα με τους αντίστοιχους “πρίγκιπές” του, τα βόδια – όπως είστε εσείς – θα φυλάσσονται δεόντως κάτω από τις στολές και τις λιβρέες που τους ταιριάζουν.

ΜΑΘΕΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ. Διαβάστε Τα Γυμνά Χείλη, Νο 9 (στο βιβλιοπωλείο Μινώταυρος).

Σύνταξη: οδός Μοντάν-Ζενεβιέβ 32, Παρίσι 5ο διαμέρισμα.

Advertisements
This entry was posted in Λετριστική Διεθνής (Potlatch), Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s