Potlatch No 8 (10 Αυγούστου 1954)

Potlatch #8

Δελτίο Πληροφόρησης του Γαλλικού Τμήματος της Λετριστικής Διεθνούς
Εμφανίζεται κάθε Τρίτη

10 Αυγούστου 1954

Για τον εμφύλιο πόλεμο στο Μαρόκο

Καθώς η βία στο Μαρόκο αυξάνεται κάθε μέρα ανάμεσα στο προηγμένο τμήμα των αστικών πληθυσμών και τις φεουδαρχικές φυλές που χρησιμοποιούνται από τη Γαλλία, η δράση μιας πραγματικά επαναστατικής μειονότητας δεν πρέπει να αναβληθεί.

Υποστηρίζοντας κατ’ αρχάς τις δυναστικές διεκδικήσεις του εθνικισμού, αυτή η μειονότητα μπορεί από τώρα και στο εξής να αποτελέσει τη βάση του κινήματος για μια πιο σοβαρή εξέγερση, χωρίς να εξαρτάται η παρέμβασή της από μια ταξική συνειδητοποίηση του συνόλου του Μαροκινού προλεταριάτου.

Αυτή η συνειδητοποίηση δεν θα παίξει ιστορικό ρόλο στην κρίση που ξεκινάει. Πρέπει να επιδιωχθεί η ενίσχυσή της κατά τη διεξαγωγή ενός αγώνα όπου εμπλέκονται διαφορετικές τάσεις, σε διαφορετικά επίπεδα (αντι-Γάλλοι τρομοκράτες, φανατικοί θρησκευόμενοι). Ο πόλεμος της ελευθερίας ξεκινάει από την αταξία.

ΛΕΤΡΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ

Οι μπογιατζήδες

Η χρήση της πολυχρωμίας για την εξωτερική διακόσμηση των ανθρώπινων κατασκευών σηματοδοτούσε πάντα το απόγειο ή την αναγέννηση ενός πολιτισμού. Δεν έχει απομείνει τίποτα, ή σχεδόν τίποτα, από τα επιτεύγματα των Αιγυπτίων, των Μάγια, των Τολτέκων ή των Βαβυλωνίων σε αυτόν τον τομέα. Αλλά μιλάμε ακόμα γι’ αυτά.

Το γεγονός ότι οι αρχιτέκτονες επιστρέφουν εδώ και μερικά χρόνια στην πολυχρωμία δεν πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει. Αλλά η πνευματική και δημιουργική φτώχεια τους, η παντελής έλλειψη απλής ανθρωπιάς είναι τουλάχιστον θλιβερές. Η πολυχρωμία δεν χρησιμεύει σήμερα παρά μόνο για να συγκαλύπτει την ανικανότητά τους. Δύο παραδείγματα, επιλεγμένα από μια έρευνα που διεξάχθηκε μεταξύ εκατόν πενήντα αρχιτεκτόνων του Παρισιού, το αποδεικνύουν επαρκώς:

Σχέδιο τριών νέων αρχιτεκτόνων (22, 25 και 27 ετών) που είναι πεπεισμένοι για την ιδιοφυία και την πρωτοτυπία τους και φυσικά θαυμάζουν τον Κορμπυζιέ:

Στην Ομπερβιγιέ – απόκληρο τόπο, από τότε που ένας νεαρός θαυμαστής του αγιο-σουλπικιανού κεραμίστα Λεζέ έκανε εκεί τα παιχνίδια του – ένας επιμήκης ορθογώνιος παραλληλεπίπεδος κύβος. Για να “παίξουν” δεόντως με την πρόσοψη που κρίνεται υπερβολικά επίπεδη, θα την πλαισιώσουν με εναλλασσόμενες κίτρινες και μωβ πλάκες διαστάσεων ενός μέτρου επί εξήντα εκατοστά. Θα αφήσουν στους εργάτες την επιλογή της θέσης των πλακών. Αντικειμενική τύχη, κατά κάποιο τρόπο.

Αλλά πότε θα δούμε την πρώτη εντελώς “αυτόματη” κατασκευή;

Σχέδιο ενός σχετικά γνωστού αρχιτέκτονα (45 ετών):

Σχολικά “συγκροτήματα” κοντά στη Ναντ: δύο επιμήκεις κύβοι που χωρίζονται από τον αναγκαίο χώρο άθλησης με τις υπέροχες πορτοκαλιές-νάνους μέσα σε κασόνια. Το κτίριο στα δεξιά, η πλευρά των αγοριών, θα καλυφθεί με πράσινες και κόκκινες πλάκες, δύο μέτρα επί ένα, ενώ το κτίριο στα αριστερά, η πλευρά των κοριτσιών, με κίτρινες και μωβ πλάκες των ίδιων διαστάσεων.

Οι εν λόγω αρχιτέκτονες θα υλοποιήσουν αυτή την αξιοθαύμαστη πανδαισία χρωμάτων με λεπτές πλάκες από τσιμέντο. Αγνοούν σχεδόν πλήρως με ποιον τρόπο θα συμπεριφερθεί αυτό το υλικό υπό την παρουσία των χημικών αντιδραστηρίων που περιέχονται στις χρωστικές ουσίες. Στην Ομπερβιγιέ, μόνο μια υδρορροή θα προστατεύει μια πρόσοψη πέντε ορόφων από τη βροχή. Η ίδια απερισκεψία και στη Ναντ, εξάλλου, αλλά μόνο για δύο ορόφους.

Ξέρουμε πόσο δυσάρεστα επιδραστικό είναι το μωβ. Ξέρουμε σε ποιες τελετές χρησιμοποιείται συνήθως. Διαισθανόμαστε τι είδους κράμα θα σχηματίσουν σύντομα το βρώμικο κίτρινο και το ξεθωριασμένο μωβ. Αυτά τα παραδείγματα λοιπόν δεν χρειάζονται σχόλια. Αναλογιζόμαστε απλώς τη σημερινή φτώχεια των αρχιτεκτονικών ερευνών καθώς διαπιστώνουμε ότι οι περισσότεροι από τους ερωτηθέντες αρχιτέκτονες, όταν ενδιαφέρονται για την πολυχρωμία, φαίνεται ότι θέλουν να χρησιμοποιούν μόνο το κίτρινο και το μωβ, ή το κόκκινο και το πράσινο, έναν κάπως “νέο” συνδυασμό για την εποχή μας. Ωστόσο, ένας αρχιτέκτονας (45-50 ετών) στην οδό Υνιβερσιτέ και ένας άλλος (της ίδιας ηλικίας) στην οδό Βωζιράρ ετοιμάζουν κάποιες πιο ενδιαφέρουσες συνθέσεις χωρίς να επαίρονται γι’ αυτές. Ο πρώτος, που επιστρέφει από την Αμερική – και έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι σήμερα η πιο εκπολιτισμένη μορφή αρχιτεκτονικής προέρχεται από τις Η.Π.Α με τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ και την “οργανική” αρχιτεκτονική του ή από τη Λατινική Αμερική με τον Ριβέρα και τις πόλεις του –, χτίζει κυρίως βίλες για τους πλούσιους, δουλεύοντας με φωτεινές αποχρώσεις και χρησιμοποιώντας ασφαλή υλικά, από κεραμικές πλάκες μέχρι τούβλα κλίνκερ. Ο δεύτερος εργάζεται με τα ίδια χρώματα αλλά ως επί το πλείστον σε κτίρια κοινωνικής κατοικίας. Περιορίζεται λοιπόν αρκετά στην έρευνά του και μερικές φορές καταλήγει να προσφεύγει στο τσιμέντο, αν όχι στο “συγκρότημα Γκίλσον”. Δυστυχώς για τον ίδιο – και για τους άλλους.

Αυτό το τεύχος του Potlatch συντάχθηκε από τους M.-I. Μπερνστάιν, Α.-Φ. Κονόρ, Μωχάμεντ Νταχού, Γ.-Ε. Ντεμπόρ, Ζακ Φιγιόν, Βέρα, Βολμάν.

Τα καλύτερα νέα της εβδομάδας

«Η Δυτική Γερμανία, σε πλήρη βιομηχανική ανάπτυξη, απειλείται από τις πρώτες σοβαρές κοινωνικές ταραχές μετά το τέλος του πολέμου. Η απεργία στις μεταφορές και στις δημόσιες υπηρεσίες του Αμβούργου, που συνεχίζεται εδώ και σαράντα οκτώ ώρες, επεκτείνεται στην Κολωνία. Έτσι η κοινωνική αναταραχή που ξεκίνησε από το Αμβούργο επεκτείνεται σταδιακά σε ολόκληρη τη Δυτική Γερμανία, όπου περισσότεροι από ένα εκατομμύριο εργάτες διεκδικούν ήδη αυξήσεις των μισθών και μείωση των ωρών εργασίας.» (France Soir, 7 Αυγούστου 1954.)

Σχέδιο αφίσας για τους τοίχους της Αλγερίας:

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ
ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΑΣ ΣΤΟ ΜΑΡΟΚΟ

Εκδόθηκε από το αλγερινό τμήμα της λετριστικής Διεθνούς

Οδός Μοριγιόν 36

“Εκείνη την εποχή άρχισαν να βλέπουν χαραγμένο εδώ κι εκεί στους δρόμους, με γράμματα που κανένας δεν μπορούσε να σβήσει: Ξεκινάνε οι περιπέτειες με τις οποίες θα πιαστεί το μυστηριώδες λιοντάρι…”

Η περίεργη μοίρα των ευρεθέντων αντικειμένων δεν μας ενδιαφέρει όσο οι διαθέσεις της έρευνας. Το επονομαζόμενο Γκράαλ, αφού υπήρξε αντικείμενο πολλών αναζητήσεων, συναντήθηκε ξανά με τον προϊστάμενό του αστυνομικό επιθεωρητή Θεό και τους υπόλοιπους μπάτσους του Μεγάλου Οίκου του Πατρός. Πεθαίνει κάθε μέρα από γηρατειά. Το επάγγελμα έπεσε σε ανυποληψία.

Ωστόσο, θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι που έψαχναν το Γκράαλ δεν ήταν αφελείς. Καθώς η ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ τους μοιάζει με τη δική μας, πρέπει να εξετάσουμε τις τυχαίες διαδρομές τους και το πάθος τους χωρίς έσχατους σκοπούς. Το θρησκευτικό μακιγιάζ δεν αντέχει. Αυτοί οι καβαλάρηδες της μυθικής Δύσης τα έχουν όλα: μια μεγάλη ικανότητα να παραστρατούν μέσω του παιχνιδιού· το συναρπαστικό ταξίδι· την αγάπη για την ταχύτητα· μια σχετική γεωγραφία.

Η μορφή ενός τραπεζιού αλλάζει πιο γρήγορα από τα κίνητρα για να πίνουμε. Αυτά που χρησιμοποιούμε εμείς συνήθως δεν είναι στρογγυλά· αλλά τα “περιπετειώδη κάστρα” θα τα χτίσουμε μια μέρα.

Ο μύθος της Αναζήτησης του Γκράαλ προαναγγέλλει από ορισμένες απόψεις μια πολύ σύγχρονη συμπεριφορά.

ΤΟ POTLATCH
ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΕΞΥΠΝΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ
ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ;

Αρχισυντάκτης: Αντρέ-Φρανκ Κονόρ, οδός Ντυγκέ-Τρουέν 15, Παρίσι 6ο διαμέρισμα.

 

Advertisements
This entry was posted in Λετριστική Διεθνής (Potlatch). Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s